DOING PSYCHOANALYSIS IN TEHRAN 2

 
شاید یکی از مشغولیت‌های ذهنی مداوم اکثریت کسانی که برای مخاطب غیرفارسی زبان درباره ایران می‌نویسند نیفتادن به دام کلیشه‌هاست. این معبد استرئوتیپ‌ها که در آغوشش می‌شود آرام گرفت و بی‌اضطراب دوست داشته شد... ما ایرانیان، این موجودات اگزوتیک و متفاوت و هیجان‌انگیز. مایی که خودمان به این نگاه دامن می‌زنیم و با آن احساس راحتی می‌کنیم، البته که گاهی هم برمی‌آشوبیم و اظهار ناخوشنودی می‌کنیم. اگزوتیسمی که دور ما تنیده می‌شود با اگزوتیسمی که حول یک فرانسوی موج می‌زند فرق دارد. این نگاه از بالا به پایین. خود را قربانی می‌دانیم اما خودمان هم آگاهانه یا ناآگاهانه به آن تن می‌دهیم و پررنگ‌ترش می‌کنیم و زندگی‌ای خارج از آن نمی‌توانیم برای خود متصور شویم.
 
Doing psychoanalysis in Tehran را بخوانید و به یادآورید که درد همه جای جهان درد است و نقطه شروع، پاگذاشتن خارج از این حباب است.